Sadzimy kwiatki

 

Nie ma to, jak sobotni poranek i sadzenie kwiatków. W ubiegły weekend wstałyśmy z Córcią koło 8 rano, wyszłyśmy przed dom i przez dwie godziny sadziłyśmy kwiatki :-) Cisza, spokój, słoneczko... Oby takich poranków, jak najwięcej przeżyć.

Tarta szparagowa

Na temat szparagów i mojej miłości do tego warzywa rozpisywałam się już nieraz. Tym razem podane jako danie główne w postaci tarty szparagowej. Smakuje świetnie, pięknie wygląda, a nie wymaga zbyt wiele pracy. Udało mi się je przygotować, pomimo trwającego remontu, więc zachęcam do wypróbowania. 

Składniki:

- mrożone ciasto francuskie,

- półtora kilograma szparagów,

- 500 ml śmietany 12%

- 4 jajka

- 10 dkg tartej mozzarelli

- 10 dkg sera pecorino

- sól, pieprz, cukier

Ciasto francuskie lekko rozmrażamy i wykładamy nim ceramiczne naczynie do tart, wcześniej nasmarowane masłem. Na ciasto nakładamy folię aluminiową i zasypujemy fasolą (by nie urosło).

Przez kilka minut podpiekamy.

 W międzyczasie obieramy szparagi. Tym razem użyłam 1 kg białych szparagów, które musiałam obrać i 0,5 kg zielonych, których się nie obiera. Szparagi obgotowujemy w osolonej i lekko osłodzonej wodzie (białe 7 min., zielone 2 min.).

Z podpieczonego spodu zdejmujemy folię z fasolą i układamy szparagi. Mieszamy śmietanę z rozbitymi jajkami i tartym serem, doprawiamy solą, pieprzem. Zalewamy tartę i wstawiamy do piekarnika na ok 30 min., temp. 210 st. C (termoobieg). Wyciągamy, gdy jest ładnie zrumieniona.

Smacznego!

Domowe pobojowisko

Dwa tygodnie temu zaczął się u nas długo oczekiwany remont. Właściwie od dnia, w którym kupiliśmy nasz dom jedyną jego wadą, ale jakże istotną, była ciemność. Ciągle miałam wrażenie, że brakuje w nim światła. I w końcu kochany Mężuś dał się namówić na wybicie 3 metrowego okna w salonie. 

Początkowa faza remontu okazała się dla nas trudnym doświadczeniem, pomimo, że strefę kłucia w miarę zabezpieczyliśmy. W miarę... kurz i pył był wszędzie. Ale warto było przecierpieć, bo dziś cieszymy się naprawdę jasnością. Pewnie wpływ na to ma również fakt, że zrezygnowaliśmy z jakichkolwiek kolorów na ścianach i wszystko pomalowaliśmy na biało. Wymieniliśmy również podłogę z jasnego klonu na bielony dąb. Ostatnim punktem remontu jest własnoręczne malowanie mebli: z czarno-brązowych, na gołębie (jasnoszary ;-).

Poniżej kilka fotek, jak było i jak zaczyna być...

Wiosna, zające, jaja i mazurki

Oj coś ostatnio nie mogę się zmobilizować, by utrwalać kolejne mijające dni na blogu. Czas biegnie, jak oszalały, jedno wydarzenie goni drugie, a ja staram się za wszystkim nadążyć. Ale wreszcie znalazłam chwilkę na wrzucenie paru wiosennych wspomnień. Patrząc teraz za okno, aż trudno uwierzyć, że kilka dni temu świeciło słońce, kwitły tulipany i magnolia, a my na rowerach jeździliśmy po lesie. Dziś deszczowo, pochmurno, wietrznie...

Przed chwilą pochowałam wielkanocne dekoracje do kartonu, który upchnęłam głęboko w garażu. Uwielbiam rozstawiać po domu te wszystkie świąteczne dekoracje, ale również bardzo lubię, kiedy chowam je i po pokojach nie skaczą zające, a z każdego narożnika nie zwisają jajka :-) W tym roku i tak udało nam się nie przesadzić i raczej tylko mieliśmy kilka świątecznych akcentów. Jak choćby prosty wieniec z zielonymi, aksamitnymi jajkami i różowymi motylkami wyciętymi z filcu.

Nie mogło oczywiście zabraknąć baziek, na których zawiesiliśmy jajka.

Na lampę wskoczył zając i przeglądał się w szklanym jajku...

Struś zostawił u nas trochę swych białych piór, które miękko otulały włóczkowe jajka (sposób na zrobienie włóczkowych jajek znajdziecie tutaj).

A na stole, jak co roku, babki, mazurki, rzeżucha, jajka... Pomimo, że obiecaliśmy sobie, że w tym roku się nie objemy, nie udało nam się :-(

Cóż nie pozostało nam nic innego, jak zabrać się za bieganie, by zrzucić tych parę kilo, które przez święta przybyły i za Chiny nie chcą nas zostawić. Jak tylko za oknem znów zobaczę słońce ruszam do lasu!!!

Narty we Francji

I znów nam się udało spędzić upragnione wakacje w Les Trois Vallées we Francji. Przejechaliśmy wszerz i wzdłuż stoki, zachwycając się kolejnymi traskami, ale nadal nie udało nam się zaliczyć wszystkich, także wiemy gdzie pojedziemy w przyszłym roku...

Pogoda nie zawsze dopisywała, ale dzieciom to zupełnie nie przeszkadzało. Fikołki w butach narciarskich? Dla chcącego, nic trudnego.  

 Kiedy my odpoczywaliśmy po nartach, dzieci namiętnie bawiły się w śniegu :-)

Nic dodać, nic ująć.

 

Ale Meksyk...

Przełom listopada i grudnia spędziliśmy w Meksyku. Kiedy w Polsce temperatura zaczęła spadać poniżej 5 st. C, a słońce na dobre zapomniało wschodzić, wyruszyliśmy na poszukiwanie ciepła i energii. I chyba dobrze trafiliśmy, bo co jak co, ale Meksyk to kraj, który rozpala, począwszy od tacos z pikantnymi salsami, poprzez słoneczne plaże Acapulco, skończywszy na nigdy niezasypiającym Mexico City.

Nasza przygoda zaczęła się w Mexico City - największym mieście świata, gdzie oficjalna liczba mieszkańców przekracza 20 milionów ludzi, a nieoficjalna 40 milionów!!! Tu wszystko jest możliwe: czteropasmowe ulice wiecznie zakorkowane, Mariachi w tradycyjnych strojach, pielgrzymka kowbojów na koniach, czy żołnierz z karabinem uśmiechający się do przechodniów.

Historię Meksyku można poznać podziwiając murale w Pałacu Prezydenckim.

W tym niezwykle zatłoczonym mieście można również znaleźć odrobinę zieleni.

Ale Mexico City to przede wszystkim ludzie!

Z Mexico City ruszyliśmy na północny wschód do Teotihuacan - miejsca, w którym ludzie stają się bogami. Indianie powiadali, że to właśnie w tym miejscu powstał świat, to tu rozdzieliło się światło od ciemności, powstało słońce i księżyc. A my postanowiliśmy podziwiać tę krainę z liczącej sobie 65 m wysokości Piramidy Słońca. 

Jadąc dalej dotarliśmy do pięknego miasta, położonego wysoko w górach - Taxco. To tu dawniej wydobywano srebro i do dziś z tym szlachetnym metalem miasto jest kojarzone. Mieszczą się tu setki sklepików oferujących ciekawe wyroby jubilerskie. Jedną z największych atrakcji jest jednak przejażdżka garbusami. Białe taksówki mkną wąskimi uliczkami niczym roller coaster.

 

W Taxco noc spędziliśmy w klasztorze...

Ostatnie dni wygrzewaliśmy się na plaży w Acapulco.

Creme de cassis

Oto mój sposób na jesienne deszcze, szarugę i zimno: Creme de cassis. Jeszcze w lipcu Mężuś zaczął przygotowywać ten smakołyk. Zamknął w buteleczce dojrzewające w słońcu czarne porzeczki, przyprawił odrobiną wysokoprocentowego alkoholu, przełamał cierpkość cukrem... 

Konsystencja, zapach i smak likieru, wywołuje uśmiech nawet w najbardziej pochmurny dzień.