poniedziałek, 16 lipca 2012

Risotto z kurkami



Złociste kurki, szklista cebula, pękate ziarna ryżu, białe wino... i kolacja "robi się" sama. Gdy tylko kurki pojawiają się na targu przygotowujemy rissotto. Zapach roznosi się po całym domu, a leniwe mieszanie potrawy wprowadza w błogi nastrój.

Do risotta z kurkami potrzebujemy:



25 dkg kurek
1 kubek ryżu do risotta (arborio)
2 średnie cebule
kieliszek białego wina 
1/2 l bulionu
odrobina śmietanki
łyżeczka masła
olej
sól, pieprz
natka pietruszki





Cebulę kroimy w drobną kosteczkę i szklimy na oleju w garnku o grubym dnie. Dodajemy dokładnie oczyszczone i pokrojone kurki i smażymy kilka minut. Wrzucamy ryż i znów smażymy wszytko ok 2 minut. Dolewamy wino i gotujemy mieszając, tak długo, aż wino zostanie wchłonięte. Dolewamy niewielkimi porcjami bulion, mieszając potrawę (gdy pierwsza porcja bulionu zostanie wchłonięta dodajemy kolejną). Na koniec dodajemy odrobinę śmietanki - dla smaku, łyżeczkę masła, sól, pieprz i drobno posiekaną natkę pietruszki. Od razu podajemy do jedzenia, najlepiej z białym winem.

Smacznego!

sobota, 14 lipca 2012

Powrót Młodego Księcia


Dość długo zabierałam się do przeczytania książki „Powrót Młodego Księcia”. Z jednej strony kusiła mnie możliwość spotkania się znów choć przez chwilkę z jednym z ulubionych bohaterów, z drugiej strony bałam się rozczarowania. Czyż nie powinno się niektórych wspomnień nie weryfikować?

„Mały Książe” Antoine de Sanit Exupery’ego to dla mnie książka zajmująca specjalne miejsce w sercu (brzmi dość patetycznie, ale tak jest). Pierwszy raz zetknęłam się z nią będąc jeszcze małą dziewczynką i pozostałam jej wierną czytelniczką przez lata. To ona towarzyszyła mi podczas egzaminów do liceum, na maturze też kilka cytatów z niej zaczerpnęłam. Teraz w dorosłym życiu od czasu do czasu przydaje mi się i to nie tylko podczas wypisywania kartek z życzeniami. To skarbnica „złotych myśli”. Ostatnio niesamowitą frajdę sprawiło mi czytanie „Małego Księcia” wraz z dziećmi.

Ale wracając do Powrotów…, w końcu się przemogłam i zaczęłam czytać poetycką powieść A. G. Roemmersa. Już przy pierwszych stronach poczułam, że mój mały bohater powrócił. Może troszkę starszy, troszkę bardziej dojrzały, ale z tą samą szczerością, niewinnością i dobrocią. Czytając znów człowiek stawia sobie najważniejsze pytania dotyczące sposobu i jakości życia. Każdy rozdział zmusza do zastanowienia się nad patrzeniem na świat, na innych ludzi i zwierzęta.  

Nie jest to druga część Małego Księcia, choć myślę, że nie powinno się jej czytać bez znajomości chciałoby się rzec oryginału. A przecież to nie podróbka. Może uzupełnienie… Już nie Mały ale Młody Książe powraca na Ziemię, by znów przyjrzeć się (sercem nie oczami) problemom dnia codziennego. Myślę, że jest to trochę trudniejsza powieść i sześciolatka mogłaby zanudzić, ale dla starszych (myślących!) dzieci to może być atrakcyjna podróż w głąb samego siebie.

czwartek, 12 lipca 2012

Konfitury malinowe z limonką


Dzieci wyjechały na obozy a ja realizuje się w zaprawach :-). Może uda mi się choć trochę lata zamknąć w tych małych słoiczkach. Smak, zapach, promień słońca...

Jakiś czas temu jedna z firm produkujących jogurty połączyła smak malin z sokiem z limonki. Ten duet bardzo mi zasmakował, zatem spróbowałam przenieś go do konfitur i tak powstała konfitura malinowa z limonką.

Do jej przygotowania potrzebujemy:
- 1 kg malin
- 0,5 kg cukru żelującego (2:1)
- sok z 1 limonki




Maliny należy opłukać pod bieżącą wodą, po czym przełożyć je do garnka z grubym dnem. Dodać do nich wyciśnięty sok z limonki i zasypać cukrem żelującym. Delikatnie wymieszać i odstawić na noc do lodówki, by puściły sok.

Następnego dnia pogrzać mieszaninę na lekkim gazie, od czasu do czasu mieszając. Zdjąć tworzącą się pianę i resztę gotować około 4 min.



Konfiturę przełożyć do wyparzonych słoików i zakręcić "na spirytus" (kilka kropli spirytusu wylać na zakrętkę, podpalić i szybko zamknąć słoiczek). Ot cała filozofia :-)



Ciekawe czy nasze konfitury dotrwają do zimy?

środa, 11 lipca 2012

Bruschetta z wędzonym łososiem


Gdy na dworze temperatura sięga 30 st. C chyba każdemu odechciewa się "mieszania w garach". Jeść jednak trzeba i rodzina domaga się a to obiadu, a to kolacji... Lubię wówczas wybierać przepisy lekkie i proste w przygotowaniu.

Ostatnio znad morza przyjechały do nas wędzone na gorąco łososie. Dodałam do nich pełnoziarniste pieczywo, pomidory, koperek, odrobinę czosnku oraz oliwę i powstały pyszne bruschetty. Włosi wiedzą co dobre. W końcu to oni wymyślili te proste grzanki natarte czosnkiem z dodatkiem oliwy.



Do bruschetty z wędzonym łososiem potrzebujemy:

- kilka kromek pieczywa (najlepiej pełnoziarnistego)
- kawałek wędzonego na gorąco łososia
- pomidory
- koperek
- czosnek
- oliwę
- sól



Pieczywo skropione oliwą i natarte czosnkiem wstawiamy do piekarnika na kilka minut (temp. 175 st. C), by zrobiły się grzanki. W między czasie sparzamy pomidora i kroimy w kosteczkę, obieramy łososia i dzielimy na cząsteczki, kroimy koperek. Wszystko razem delikatnie mieszamy (należy uważać, by nie zrobiła się papka), solimy, skrapiamy oliwą i nakładamy na gorące grzanki. Od razu podajemy na stół. Smacznego!

poniedziałek, 9 lipca 2012

Pierogi z jagodami


Nie ma to jak letni obiad, zjedzony bez pośpiechu w cieniu drzew. Wówczas tak niewiele potrzeba, by zaspokoić nawet najwybredniejsze podniebienia. Dziś na popołudniowy posiłek wybrałam pierogi z jagodami, skropione stopionym masłem. Niezbędnym dodatkiem do tego dania jest oczywiście ubita kremówka. Palce lizać!

Aby przygotować pierogi z jagodami potrzebujemy

- 0,5 kg jagód
- cukier
- cynamon
- 250 ml kremówki (30%)
- około 2,5 szklanki mąki pszennej
- około 0,5 szklanki letniej wody
- 1 jajko
- sól


Jagody dokładnie płuczemy i










zasypujemy 2 łyżkami cukru i cynamonem (wg. uznania).











Mąkę łączymy z jajkiem, szczyptą soli i wolnym strumieniem wlewamy letnią wodę. Wyrabiamy dokładnie ciasto (ja do tego wykorzystuję robot kuchenny). Elastyczną masę wykładamy na stolnicę i cienko rozwałkowujemy. Wycinamy za pomocą foremki (lub kubka) kółka.

Na przygotowane krążki ciasta nakładamy kopiastą łyżkę jagód i dokładnie zlepiamy pierogi. Tak przygotowane pierogi wrzucamy do wrzącej, osolonej wody i gotujemy około 3 minut. Wyjmujemy łyżką cedzakową, polewamy stopionym masłem.

Dekorujemy danie ubitą kremówką z odrobiną cukru i zajadamy.

niedziela, 8 lipca 2012

Ziołowe tabliczki


Będąc ostatnio w kwiaciarni bardzo spodobały mi się "ziołowe tabliczki". Niestety jedna kosztowała 26 zł, a potrzebowałabym kilku, także postanowiłam zrobić je sama stosując metodę decoupagu. W pobliskim sklepie ogrodniczym znalazłam drewniane tabliczki (niecałe 3 zł), które natychmiast kupiłam. Trochę czasu zajęło mi znalezienie ziołowych serwetek, w końcu udało mi się dostać arkusz do decoupage z ziołami. 






Pomalowałam drewniane tabliczki kilkoma warstwami białej (antycznej) farby. I zostawiłam, by dobrze wyschły.


Z "ziołowego arkusza" wycięłam rysunki roślin i ich łacińskie nazwy. Przed przyklejeniem musiałam każdy element przez kilka sekund namaczać, układać na tabliczce i delikatnie przyklejać za pomocą pędzelka i specjalnego kleju do decoupage. Po wyschnięciu nałożyłam na tabliczki kilka warstw lakieru. Znów poczekałam aż wszytko dobrze wyschnie i... wbiłam tabliczki w ziołową grządkę :-).





czwartek, 5 lipca 2012

Truskawkowy szał


Myślę, że owoce dzielą się na owoce i owoce niezwykłe. Do tych drugich z pewnością zaliczyć można truskawki. Mają one w sobie "coś". Już sam ich wygląd cieszy oko, nie wspominając o smaku. A truskawkowe ślady na twarzyczkach moich Aniołków… Ale od początku.

Pojechałyśmy dziś z Anią na rynek. Tak jak nie przepadam za zwykłymi zakupami (w tym chyba znacznie odbiegam od ogólnie przyjętych norm, dotyczących mojej płci) tak za zakupami na rynku wprost przepadam. Te zapachy, te kolory, ten gwar, nawet to przepychanie się ludzi mi nie przeszkadza. Nigdy nie mogę się opanować i zawsze wykupuję pół straganu, zastanawiając się potem, jak zamienić moją rodzinę, w rodzinę królików. Niestety nie zawsze uśmiecha im się jedzenie tych wszystkich warzyw i owoców. Ale co do jednego jesteśmy zgodni – wszyscy uwielbiamy truskawki. Od początku sezonu do ostatnich dni codziennie je kupujemy i jemy w najróżniejszych postaciach i o dziwo wcale nam się nie nudzą. Najbardziej cieszę się, że dzieciaki ich nie słodzą. Tylko mąż po cichu zakrada się do kuchni i posypuje je cukrem.

Także udałyśmy się dziś na rynek po truskawki, a że były naprawdę śliczne postanowiłyśmy kupić ich ciut więcej. Niestety, gdy już koszyk załadowałyśmy do samochodu i zaczęłyśmy wracać do domu zadzwonił do nas tata, komunikując, że właśnie przejeżdżał obok truskawkowego poletka i kupił zapas na popołudnie… Cóż czekała nas prawdziwa truskawkowa uczta.

Na początek miseczka tych najładniejszych, do podgryzania od tak. Potem Ania spojrzała z błagalną minką i zapytała, czy upieczemy placek drożdżowy z truskawkami i dużą ilością kruszonki. Jak tu odmówić tym ślicznym oczętom. Ania rozbiła dwa jajka i przelała je do dużej miski, dodała pół kubka cukru i zapamiętale zaczęła je ubijać. Ja w międzyczasie przygotowałam rozczyn: do letniego mleka wkruszyłam 5 dkg drożdży, dodałam szczyptę soli, łyżkę cukru i tyle mąki by rozczyn miał gęstość kwaśnej śmietany. Odstawiłam go w ciepłe miejsce i gdy podwoił objętość dodałyśmy go do ubitych z cukrem jajek, do których dodałyśmy jeszcze pół kostki roztopionego masła i mąkę (tak by ciasto zrobiło się gęste). Znów cierpliwie poczekałyśmy, aż urośnie, po czym przełożyłyśmy je na blachę. Anusia fantazyjnie poukładała truskawki, a ja przygotowałam sporą porcję kruszonki (do roztopionej połowy kostki masła dodałam pół i trochę kubka cukru, pół i trochę kubka mąki oraz cukier waniliowy – zmiksowałam). Gdy zasypywałyśmy placek kruszonką nagle w kuchni zmaterializował się Kuba i zaczął podkradać nam słodkie grudeczki. Szybko wstawiłyśmy placek do piekarnika, znów trochę poczekałyśmy aż podrośnie, po czym piekłyśmy go ok. 30 minut w temperaturze 175 st. C (termoobieg).

Kiedy placek bezpiecznie wyrastał w piekarniku Kubuś wyciągnął mikser i stwierdził, że on sam przygotuje truskawkowy koktajl. Przyniósł swój kuchenny podstawek, opasał się fartuchem i wziął się do pracy. Do wysokiego dzbanka wsypał truskawki, dodał trochę cukru (przy kolejnej niezbędnej łyżeczce musiałam zainterweniować), trochę wanilii, zalał to wszystko kefirem naturalnym, wymieszanym z odrobiną śmietany, zmiksował i gotowe.

Na kolacje postanowiliśmy zrobić naleśniki z musem truskawkowym. A że zostało nam jeszcze trochę owoców, przygotowaliśmy galaretkę i zalaliśmy nią miseczkę wypełnioną po brzegi truskawkami. Jutro będzie jak znalazł, zanim znów wybierzemy się na rynek…

Muszę przyznać, że dzieciaczki już całkiem swobodnie radzą sobie w kuchni i coraz więcej potraw potrafią przygotować same. Gorzej wychodzi im jeszcze pozostawienie kuchni, w choćby jako takim porządku, ale nie bądźmy drobiazgowi.